Hz. Ali neslinden gelen imamların masumiyetine ve hilafetin nasla (İlahi emirle) belirlendiğine inanan İmâmiyye Şîası; fıkhi alanda İmam Câfer-i Sâdık’ın içtihatlarına dayanarak İslam dünyasının ikinci büyük ana gövdesini oluşturmuştur.
KRONOLOJİK TARİHLER (HİCRÎ / MİLADÎ)
- İmam Câfer-i Sâdık Dönemi (Fıkhî Temel): H. 83 – 148 / M. 702 – 765 (Medine)
- Büyük Gaybet (Gaybet-i Kübrâ) Dönemi: H. 329 / M. 941 (12. İmamın gizlenmesi ve ulema yönetiminin başlaması)
- Safevî Devleti ile Resmi Mezhep Olması: M. 1501 (Şah İsmail dönemi)
OLAYIN VE ŞAHSIN TARİHÎ ROLÜ
- Câfer-i Sâdık’ın İlim Dehası: Sadece Şia’nın değil, İmam Ebû Hanîfe ve İmam Mâlik’in de hocalığını yapmış, dönemin en büyük fıkıh, hadis ve kimya akademisyenidir. Siyasetten uzak durarak ilim halkası kurmuştur.
- 12 İmam Akidesi: Siyasi hilafet iddialarını inanç esası (İman rüknü) haline getirerek Sünnilikten tamamen ayrışan bir teoloji kurmuşlardır.
KURUMSAL VE MEDENÎ GELİŞMELER
- Dört Kitap (Kütüb-i Erbaa): Sünni dünyadaki Kütüb-i Sitte’ye karşı kendi hadis kaynaklarını (el-Kâfî, Tehzîbü’l-Ahkâm vb.) kurmuşlardır. Humus (Beşte bir vergi) sistemiyle devletten bağımsız devasa bir ulema mali vakıf ağı inşa etmişlerdir.
KAYNAKÇA
- Öz, Mustafa (1993). “Câferîlik”, TDV İslâm Ansiklopedisi, Cilt 7, ss. 1-4.
KAYNAK: islamvetarih.com
Kaynak Göster:
Yağmur, Celal. "İmâmiyye Şîası (Câferîlik) ve Kurumsallaşma Kronolojisi." İslam ve Tarih. 2026. Erişim Tarihi: Ekim 2, 2026 at 23:54. https://islamvetarih.com/imamiyye-siasi-caferilik-ve-kurumsallasma-kronolojisi/.